Tak mówi Pan: «Miłowałem Izraela, gdy jeszcze był dzieckiem, i syna swego wezwałem z Egiptu. A przecież Ja uczyłem chodzić Efraima, na swe ramiona ich brałem; oni zaś nie rozumieli, że przywracałem im zdrowie. Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich jak ten, co podnosi do swego policzka niemowlę — schyliłem się ku niemu i nakarmiłem go. Moje serce na to się wzdryga i rozpalają się moje wnętrzności. Nie chcę, aby wybuchnął płomień mego gniewu, i Efraima już więcej nie zniszczę, albowiem Bogiem jestem, nie człowiekiem; pośrodku ciebie jestem Ja – Święty, i nie przychodzę, żeby zatracać».
![Aplikacja na Androida](/public/images/aplikacja.png)
![modlitwa](/public/images/modlitwa.png)
![logo nasze modlitwy](/public/images/logo_nasze_modlitwy.png)
Nasze Modlitwy
Projekt prowadzony pod opieką
Hermanice.Dominikanie.pl
![powrót do poprzedniej strony](/public/images/powrot.png)
![modlitewnik](/public/images/modlitewnik.png)
Księga Ozeasza, Os 11,1-1Os 11,3-4Os 11,8c-9
Dzienne czytania pochodzą ze strony https://www.evangelizo.org